Jak wiadomo, dużo łatwiej jest wykonać zdjęcie stereo niż obejrzeć je lub pokazać szerszemu gronu. Wszystkie metody prezentacji wymagają oddzielenia obrazów składowych stereopary oraz pokazanie obrazu prawego tylko prawemu oku, a lewego jedynie lewemu. W niektórych systemach obrazy te przez cały czas zostają osobno (na przykład slajdy które oglądamy w przeglądarce), w innych mogą być zmieszane na tej samej powierzchni prezentacyjnej i specjalny sposób filtrowane optycznie bądź czasowo. Najstarszą metodą oglądania jest tak zwany swobogląd, wykorzystywany jeszcze przez sir Wheatstonea, który wynalazł stereoskop. Nastepnie powstało bardzo wiele typów stereoskopów, a także przyrządów optycznych, które umożliwiały oglądanie specjalnie przygotowanych stereopar. Bardzo wczesnym wynalazkiem była również metoda zwana anaglifową, która polegała na drukowaniu prawego obrazu atramentem czerwonym, natomiast lewego niebieskim bądź zielonym. Osoba zakładała okulary, które wyposażone były w szkło czerwone na lewym oku a niebieskie bądź zielone na prawym. Dzięki takiej technice oko widziało jedynie obraz przeznaczony dla niego, a osoba odbierała obraz jako stereoskopowy. Poprzez swoją prostotę metoda ta była wykorzystywana jednocześnie do druku a także do pokazywania na ekranie, nie tylko obrazów statycznych ale również filmów pełnometrażowych.